Zastosowania kliniczne terapii fotodynamicznej

ARTYKUŁ SPECJALISTYCZNY ARTYKUŁ SPECJALISTYCZNY ARTYKUŁ SPECJALISTYCZNY
Zastosowania kliniczne terapii fotodynamicznej

Terapia fotodynamiczna to prężnie rozwijająca się metoda leczenia zmian przednowotworowych oraz wczesnych postaci nowotworów. Jednak podstawowym problemem jest szerokie jej wdrożenie do standardów postępowania klinicznego. Pierwsze próby kliniczne z wykorzystaniem substancji fotouczulających zostały podjęte w latach 60. XX wieku, po tym, jak Lipson i Baldes zastosowali porfiryny i światło ultrafioletowe do wywołania zjawiska fluorescencji. Z kolei „mieszanina” porfiryn, przygotowana przez Schwartza, która została nazwana „pochodnymi hematoporfiryn” (HpD), wykazywała większe powinowactwo do tkanek oraz silniejsze działanie fototoksyczne niż właściwe hematoporfiryny.

ARTYKUŁ SPECJALISTYCZNY

Treść tego artykułu dostępna jest tylko dla użytkowników zarejestrowanych jako specjaliści.
Dostęp do danych DLA SPECJALISTÓW jest bezpłatny, wymaga jedynie
rejestracji i wypełnienia oświadczenia.

Zaloguj się lub zarejestruj się i utwórz nowe konto

TREŚĆ ARTYKUŁU JEST NIEDOSTĘPNA

Treść całego artykułu będzie dostępna po upływie roku od daty publikacji magazynu.

Portret użytkownika Aleksandra Kawczyk-Krupka
autor:
Aleksandra Kawczyk-Krupka
doktor nauk medycznych
Katedra i Oddział Kliniczny Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Bytomiu